برنامه "حیات خلوت" رادیو گفت و گو به گفت و گو با چهره های نامدار و مفاخر و مشاهیر ملی كشور در عرصه علم، فرهنگ و اجتماع می پردازد. این برنامه به دیدار دكتر بهروز برومند پدر علم نفرولوژی ایران، بنیانگذار دانشگاه علوم پزشكی ایران و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشكی رفته و گذری بر زندگی علمی و كاری وی دارد.

دكتر بهروز برومند پدر علم نفرولوژی ایران در مصاحبه با رادیو گفت و گو بیان داشت: نفرون به معنای واحد كلیه است در هر كلیه یك میلیون نفرون وجود دارد و دانشی كه پیرامون كار این واحدها در زمان تندرستی و بیماری وجود دارد نفرولوژی نام دارد.

وی در ادامه با اشاره به تفاوت نفرولوژی و اورولوژی گفت: نفرولوژی به بیماری های داخلی كلیه مربوط می شود اما اورولوژی دانش مربوط به مجاری ادرار است و با كلیه ها هم مرتبط است. ما افرادی كه با دیالیز زندگی می كنند را بیمار نمی دانیم بلكه آنها برای حفظ تندرستی خود از طریق جایگزین كلیه تغذیه و درمان می شوند.

بنیانگذار دانشگاه علوم پزشكی ایران اظهار كرد: بنده در 16 فروردین سال 1319 در محله حسن آباد قائم شهر متولد شدم و دوران كودكی را در طبیعت زیبا و شگفت انگیز شمال ایران سپری كردم.

وی افزود: پدرم بازرگان و در شهمیرزاد به دنیا آمده بود و مادرم نیز اهل اصفهان بود. دوران كودكی ام تحت تاثیر آب و هوای مازندران و طبیعت آن دوران بسیار خوب بود و درباره ساختار بدن موجودات زنده كنجكاوی می كردم. زندگی در طبیعت انسان را رشد می دهد و بالنده می كند.

بنیانگذار دانشگاه علوم پزشكی ایران خاطرنشان كرد: به دلیل نزدیكی منزل ما به خط راه آهن مازندران بیشترین تفریح ما تماشای قطار و دست تكان دادن برای مسافران بود اما همین مسئله هم به نوعی باعث رشد ذهنی و خلاقیت ما می شد.

دكتر برومند با اشاره به دلیل علاقمند شدن به رشته پزشكی گفت: سال 1326 در مقطع دبستان درس می خواندم در این سال آتش سوزی گسترده ای در منطقه قادی كلا رخ داد كه حتی مدرسه ما هم تعطیل شد. پدرم از بازرگانان موفق بود و در این زمان ریاست هلال احمر و انجمن شهر را نیز بر عهده داشت ایشان تجارت خانه خود را در تنها میدان شهر به یك درمانگاه كه در آن باند و گاز و پانسمان گذاشته بود تبدیل كرد تا مصدومان داروهای اولیه خود را از این مكان تهیه كنند.

وی ادامه داد: این اتفاق انگیزه اولیه من برای تحصیل در رشته پزشكی را كلید زد. اینكه خوشحالی را در چهره افرادی كه دچار سوختگی شده بودند و به آنها كمك می شد می دیدم از همان زمان احساس كردم كه به حوزه پزشكی و بازگرداندن تندرستی به بیماران علاقه مند هستم.

بنیانگذار دانشگاه علوم پزشكی ایران بیان داشت:علاوه بر این تحصیلات پدرم مرا به درس خواندن و به ویژه رشته پزشكی تشویق می كرد و علی رغم رفاهی كه در خانواده داشتم به این رشته و خدمت گذاری به مردم علاقه مند شدم.

دكتر برومند در ادامه گفت: پدرم در بهمن سال 1328 در گذشت و در آن سال بازرگانی وضعیت خوبی نداشت و ما هم رفاه گذشته را نداشتیم از خانه چهار هزار متری به یك خانه 100 متری در تهران آمدیم و یادگرفتم كه اگر رفاه هم در زندگی نباشد دنیا به آخر نمی رسد و می توان زندگی و تلاش را ادامه داد.

پدر علم نفرولوژی ایران در مصاحبه با رادیو گفت و گو عنوان كرد: پس از گذراندن تحصیلات متوسطه در كنكور پزشكی پذیرفته و وارد دانشكده پزشكی دانشگاه تهران شدم. تحصیلات دانشگاهی را به پایان رساندم. در سال 1352 در آمریكا امتحان بورد فوق تخصصی را قبول شدم اما ساواك راه ورود من به دانشگاه را بسته بود و به همین دلیل در بیمارستان 118 تخت خوابی به آور در خیابان آبان كار را شروع كردم.

وی ادامه داد: در آن زمان بیمارستان به آور مخروبه ای بیش نبود. با توجه به اختیارات زیادی كه داشتم بخش دیالیز را راه اندازی كردم و از لوله كشی بخش دلالیز تا آموزش به پرستاران و پزشكان این بخش را بر عهده گرفتم. پس از آن بخش دیالیز و پیوند كلیه را در دانشگاه علوم پزشكی راه اندازی كردم.

دكتر برومند گفت: در این شرایط دیالیز را گسترش دادم كه انقلاب شد. بعد از انقلاب مسئولیت انجمن اسلامی دانشگاهیان و اساتید مركز پزشكی شاهنشاهی را كه در شرف بسته شدن بود برعهده گرفتم.

عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشكی بیان داشت: در گذشته به دلیل نبود اینترنت سه ماه طول می كشید تا یك مقاله به دستم برسد اما الان این كار با اینترنت خیلی راحت شده است.

وی یادآورشد: در سال آخر دانشكده با همسرم آشنا شدم و پس از 6 ماه عقد با هم ازدواج كردیم. حاصل این ازدواج 4 فرزند است. یك فرزندم در ایران و سه فرزند دیگرم در آمریكا به دنیا آمدند. همسرم همیشه تلاش می كرد تا فرزندانمان پزشك نشوند و بتوانند به زندگی خود برسند اما هر چهار فرزندم هم پزشك شدند.

بنیانگذار دانشگاه علوم پزشكی ایران گفت: پیشگام علم نفرولوژی در خاورمیانه شدم و این با پول و پارتی به دست نمی آید. با تمام درگیری و سختی هایی كه در زندگی داشتم اما هیچ وقت دست از تلاش و مطالعه برنداشتم. حتی در زمان جنگ با هواپیمای 330 بدون سرنشین به آبادان می رفتم و برای معالجه مجروحین و آموزش به دانشجویان جندی شاپور به آبادان سفر می كردم.

دكتر برومند ابراز داشت: موقعیت سیاسی، ساختار فكری و مقام اجتماعی بیماران و پرستاران و پزشكان تحت آموزشم هیچ تاثیری در نحوه معالجه و آموزش آنها برایم ندارد. تصورات و اندیشه های مقامی شاگردان و بیمارانم هرگز در آموزش و درمان موثر نبود.

پدر علم نفرولوژی ایران یادآور شد: بیش از 50 مقاله علمی نوشته ام بسیاری از شاگردانم در داخل و خارج از كشور مانند دانشگاه پنسیلوانیا الان اساتید بزرگ و معروف هستند كه در این عرصه فعالیت می كنند.

وی ادامه داد: نخستین كتابم در مورد كلیه بود كه در دانشگاه جندی شاپور به چاپ رسید. در مورد تاریخ پزشكی ایران نوشته هایی دارم. كتاب سنگ كلیه زكریای رازی را ترجمه كردم. حدود 70 پایان نامه تحصیلی دانشگاه زیر نظر بنده بود. مقالات اموزشی بسیار زیادی دارم و عضو هیئت دبیران مجله نفرون هستم.

دكتر برومند در پایان مطلب اظهار داشت: به جوانان تاكید می كنم كه كار نشد ندارد اگر اعتقاد دارید كه كارتان درست است استقامت كنید تا به اهداف والای خود برسید.