صدای جمهوری اسلامی ایران
display result search

پنجشنبه ها از ساعت 14:30 به مدت 70 دقیقه

سید آریا قریشی معتقد است که «مطرب» ادامه مسیر سایر فیلم های کیایی را طی می کند و فیلم ریاکاری نیست لذا از این جنبه فیلم قابل تحسینی است، اما فیلم عمیق با تاثیرگذاری ماندگاری نیست، چون مخاطب از شخصیت اصلی فیلم منحرف و جدا می‌شود.

یک کارشناس و منتقد سینما در برنامه «سینما معیار» رادیو گفت‌وگو در نقد و بررسی فیلم «مطرب» آخرین ساخته مصطفی کیایی بیان کرد: وقتی در مورد مفهومی مثل فیلم عامه‌پسند یا تجاری صحبت می‌کنیم در واقع درمورد یک پکیج ثابت و تغییر ناپذیر صحبت نمی‌کنیم. به نظر می‌رسد یکسری الگوهای کلی وجود دارد که فیلم بر همین اساس طبقه بندی می‌شود.

وی افزود: مصطفی کیایی در زمره آن دسته از فیلمسازانی قرار می‌گیرد که می‌داند چه سطحی را برای شعارهای اجتماعی فیلم در نظر بگیرد یا چگونه آنها را بیان کند که افراد با سلیقه‌ها و سطح درک متفاوت، بتوانند آن را بفهمند.

این منتقد ادامه داد: مثلا وقتی در «چهار راه استانبول» از جنس‌های چینی صحبت می‌شود به گونه‌ای است که همه متوجه آن می‌شوند و قرار نیست کسی به مناسبات سیاسی یا اقتصادی کشور آگاه باشد تا متوجه این بحث در فیلم شود. از این جنبه می‌توان گفت مسیری که مصطفی کیایی از «بعدازظهر سگی سگی» تا «مطرب» طی کرده قابل بررسی است و می‌توان یکسری مؤلفه را چه از نظر جنس طنز و چه از نظر نگاه اجتماعی، از آن بیرون کشید.

قریشی اظهار داشت: در «مطرب» جدا از قضیه سر راست بودن نکته دیگری که وجود دارد و من آن را جزو نکته‌های مثبت فیلم می‌دانم این است که در دو، سه فیلم قبلی کیایی شعارها و بحث‌های اجتماعی از دل فیلم بیرون می‌آیند و بی‌ربط هم به نظر می‌رسند. در«بارکد» یا «چهار راه استانبول» اینگونه بود اما در «مطرب» کیایی به فیلم‌هایی که پیش از «بارکد» یا «عصر یخبندان» ساخته بود نزدیک شده است.

او همچنین عنوان کرد: «مطرب» داستانی دارد که خودش انتقاد را بازتاب می‌دهد لذا از این جهت فیلم یکدست‌تری است و می‌توان گفت اگرچه ساده‌انگاری‌هایی در فیلم وجود دارد یا ممکن است غیر منطقی بودن رفتارها بیشتر باشد ولی از جنبه‌هایی نیز می‌تواند امیدوارکننده تلقی شود.

قریشی در رادیو گفت‌وگو و در پاسخ به این پرسش که چه اتفاقی باید رخ دهد تا ماندگاری برای یک فیلم محقق شود، گفت: فرزند زمانه خویشتن بودن عنوان دهن پر کُنی است ولی وقتی فیلم 20 یا 30 سال قبل را نگاه می‌کنیم چه چیزی باعث می‌شود که بگوییم فرزند زمان خویشتن است، به نظر من آن فیلم به سندی برای طرز فکر یا زندگی در یک دوره خاص تبدیل می‌شود. لزومی ندارد که فیلم مستقیما از اِلمان‌های ظاهری روز جامعه برداشت کند یا یک دغدغه عام مثل اعتیاد یا اجاره‌نشینی را مطرح کند.

این منتقد ادامه داد: «قیصر» فرزند زمانه خویشتن است و یک ماجرای شخصی را روایت می‌کند. در سطحی استعاری برداشت‌هایی از آن شد که انگار سندی است از جامعه‌ای که ناراضی است و رو به سمت خیزش علیه یکسری بی‌عدالتی‌ها می‌رود.

او در «سینما معیار» درمورد اینکه آیا مطرب ادامه منطقی کارهای کیایی است یا خیر نیز عنوان کرد: از نظر کلیات همین گونه است یعنی می‌توان گفت که فیلم از نظر نوع نگاهی که سازنده به قصه‌گویی یا شخصیت‌پردازی دارد با فیلم‌های قبلی کیایی شباهت دارد و همان مسیر را ادامه می‌دهد.

قریشی معتقد است: فیلم‌های زیادی داریم که دست روی مواردی می‌گذارند که ممکن است جذاب باشند، یکسری از فیلم‌ها هم در بدترین حالت ریا کار هستند یعنی جذابیتشان را به طور کامل از چیزی می‌گیرند که می‌خواهند آن را نهی کنند.

او افزود: مطرب فیلم ریاکاری نیست و از این جنبه فیلم قابل تحسینی است، اما چرا فیلم عمیقی با تاثیرگذاری ماندگاری نیست، چون ما از شخصیت اصلی فیلم منحرف و جدا می‌شویم.

مرتبط با این خبر

  • سینمای ایران جریان فکری یا مکتبی ندارد

  • انقلاب اسلامی به سینمای ایران شایستگی عطا کرد

  • تناسخ در سینمای آمریکا مورد توجه ویژه ای قرار دارد

  • برخی آثار سینمایی، جامعه سیاه را از ایران به تصویر می کشند!

  • آخرالزمان صحنه ی یکی شدن و پیوند با ادیان است

  • نقش فروشی آفت سینمای ایران

  • سینمای ایران باید آینده نگر و راهبردی شود

  • سینمای ایران در مسیر اشتباه پیش می رود

  • حسین انتظامی اطلاعات سینمایی ندارد

  • فیلم"محمد(ص)" نتوانست تاثیرگذار باشد